نشست نمایندگان سنای آمریکا در CES۲۰۲۶؛ جایی که فناوری و سیاستگذاری به هم میرسند+ویدیوی کامل
نمایشگاه بینالمللی CES2026 تنها محلی برای رونمایی از تازهترین محصولات فناوری نیست. بلکه به فضایی تبدیل شده است که نوآوران، شرکتهای فناوری و سیاستگذاران در کنار یکدیگر درباره آینده فناوری گفتوگو میکنند. پیش تر در سایت رصد خانه به معرفی CES و اهمیت آن، معرفی بخش نمایشگاهی CES2026 و نشست آینده تولید و تجارت جهانی پرداختیم و به صورت تخصصی حضور سامسونگ، BCG، زیمنس، انویدیا و مکنزی را بررسی کرده ایم.
انجمن فناوری مصرفکنندگان آمریکا (CTA) هر سال در کنار برگزاری این نمایشگاه، برنامهای را با حضور اعضای کنگره و سنای آمریکا برگزار میکند تا قانونگذاران بتوانند از نزدیک با فناوریهای نوظهور آشنا شوند و هنگام تدوین قوانین، شناخت دقیقتری از فرصتها و چالشهای پیش رو داشته باشند.
در ابتدای این نشست، نمایندگان CTA تأکید میکنند که این انجمن نماینده بیش از ۱۲۰۰ شرکت فعال در سراسر اکوسیستم فناوری است و مأموریت آن تنها حمایت از صنعت فناوری نیست، بلکه ایجاد تعامل میان نوآوران و قانونگذاران برای تدوین سیاستهایی است که زندگی مردم را بهبود ببخشد. به همین دلیل، هر سال صدها مقام دولتی به CES دعوت میشوند تا فناوریهای جدید را از نزدیک مشاهده کنند و درباره آینده سیاستگذاری فناوری با فعالان این حوزه گفتوگو داشته باشند.
چرا قانونگذاران باید در CES حضور داشته باشند؟
سناتور جکی روزن، نماینده ایالت نوادا، در آغاز نشست به حاضران خوشامد میگوید. او از حضور دانشآموزان دبیرستانی نیز قدردانی میکند. به باور او، این دانشآموزان آینده صنعت فناوری را خواهند ساخت. روزن توضیح میدهد که هر سال این نشست را در CES برگزار میکند. او هدف این برنامه را ایجاد ارتباط میان قانونگذاران و نوآوران میداند. به گفته او، این گفتوگوها به دو طرف کمک میکند زبان مشترکی برای توسعه فناوری پیدا کنند.
روزن میگوید سالها پیش، پیش از ورود به سیاست، هر سال در CES حضور داشت. او در آن زمان بهعنوان برنامهنویس کامپیوتر فعالیت میکرد. از نگاه او، CES همیشه فراتر از یک نمایشگاه محصولات الکترونیکی بوده است. شرکتها در این نمایشگاه فناوریهای تازه خود را معرفی میکنند. بسیاری از این فناوریها چند سال بعد وارد زندگی روزمره مردم میشوند. روزن میگوید امروز نیز هنگام بازدید از نمایشگاه همان هیجان گذشته را احساس میکند. با این حال، اکنون مسئولیت دیگری بر عهده دارد. او تلاش میکند قوانین و سرمایهگذاریهای دولت مسیر توسعه این فناوریها را هموار کنند.
به گفته او، یکی از مهمترین مزایای حضور قانونگذاران در CES این است که نتیجه سیاستها و سرمایهگذاریهای دولتی را از نزدیک مشاهده میکنند. بسیاری از فناوریهایی که امروز در این نمایشگاه دیده میشوند، حاصل سالها سرمایهگذاری عمومی، حمایت از پژوهش و تدوین قوانین مناسب هستند. بنابراین، مشاهده دستاوردهای واقعی این سیاستها به اعضای کنگره کمک میکند تصمیمهای دقیقتر و آیندهنگرانهتری برای سالهای پیش رو بگیرند.
نقش نمایشگاه CES در شکلدهی سیاستهای فناوری
در ادامه، جکی روزن همکاران خود را معرفی میکند. او سناتور بن ری لوهان از ایالت نیومکزیکو را معرفی میکند. لوهان سالها در حوزه ارتباطات، رسانه و توسعه اینترنت پرسرعت فعالیت کرده است. او برای کاهش شکاف دیجیتال و حمایت از مصرفکنندگان نیز تلاش کرده است. سپس روزن سناتور گری پیترز از ایالت میشیگان را معرفی میکند. پیترز در کمیته بازرگانی سنا عضویت دارد. او در حوزه امنیت سایبری، امنیت دولت فدرال و نوآوری صنعت خودرو نیز نقش مهمی ایفا میکند.
روزن در پایان این بخش به زمان محدود نشست اشاره میکند. او تأکید میکند موضوعهای این گفتوگو اهمیت زیادی دارند. به باور او، این موضوعها آینده فناوری را در سالهای پیش رو شکل میدهند. اینترنت پرسرعت، هوش مصنوعی، امنیت دادهها و زیستفناوری بخشی از این مباحث هستند. خودروهای خودران و سیاستهای حمایت از نوآوری نیز در همین فهرست قرار دارند.
شکاف دیجیتال؛ اینترنتی که همه باید به آن دسترسی داشته باشند
جکی روزن نخستین پرسش خود را از سناتور بن ری لوهان مطرح میکند. لوهان سالها برای توسعه اینترنت پرسرعت و کاهش شکاف دیجیتال تلاش کرده است. روزن یادآوری میکند که قانون زیرساخت دوحزبی، بزرگترین سرمایهگذاری تاریخ آمریکا را در این حوزه رقم زد. با این حال، میلیونها نفر هنوز به اینترنتی سریع، پایدار و مقرونبهصرفه دسترسی ندارند. او سپس به «صندوق خدمات همگانی» اشاره میکند. این گروه از سناتورهای هر دو حزب تشکیل شده است. اعضای آن تلاش میکنند این برنامه قدیمی را با نیازهای امروز هماهنگ کنند. آنها میخواهند خانوادههای کمدرآمد و ساکنان مناطق روستایی نیز به اینترنت پرسرعت دسترسی پیدا کنند.
سناتور لوهان پیش از پاسخ، از جکی روزن تشکر میکند. او از برگزاری این نشست و ایجاد فضای گفتوگو میان قانونگذاران و فعالان فناوری قدردانی میکند. سپس از همکاری نزدیک سناتور گری پیترز نیز یاد میکند. او با لحنی طنزآمیز میگوید معمولاً کمتر فرصت دارد نخستین سخنران باشد. به گفته او، سنا به سابقه خدمت اهمیت زیادی میدهد. او میگوید این بار تنها به دلیل ترتیب الفبایی نامها زودتر از دیگران صحبت میکند.
چرا هزینه اینترنت همچنان بزرگترین مانع است؟
لوهان سپس به موضوع اصلی میپردازد. او توضیح میدهد که دولت برای توسعه اینترنت پرسرعت سرمایهگذاری گستردهای انجام داد. این تصمیم به یک نیاز واقعی پاسخ میداد. بسیاری از مناطق آمریکا، بهویژه مناطق روستایی، هنوز اینترنت مناسب ندارند. کوهستانها، صخرهها و فاصله زیاد میان شهرها اجرای پروژهها را دشوار میکنند. پیچیدگی مالکیت زمین نیز روند توسعه شبکه را کند میکند. به همین دلیل، شرکتها برای ایجاد زیرساخت با هزینه و چالشهای فراوان روبهرو میشوند.
به همین دلیل، دولت فدرال تصمیم گرفت سرمایهگذاری گستردهای برای رفع این فاصله انجام دهد تا این مناطق نیز بتوانند به اقتصاد دیجیتال متصل شوند.
اما لوهان تأکید میکند که توسعه زیرساخت بهتنهایی کافی نیست. به گفته او، امروز بیش از ۹۰ میلیون آمریکایی تنها به یک دلیل از اینترنت محروم ماندهاند؛ آنها توان پرداخت هزینه اشتراک اینترنت را ندارند. بنابراین، حتی اگر بهترین شبکههای ارتباطی نیز در سراسر کشور ساخته شوند، تا زمانی که خانوادهها نتوانند هزینه استفاده از آن را بپردازند، شکاف دیجیتال همچنان پابرجا خواهد ماند.
نقش صندوق Universal Service Fund در آینده اتصال همگانی
او سپس به «صندوق خدمات همگانی» اشاره میکند. او توضیح میدهد که این برنامه سالها از توسعه ارتباطات در آمریکا حمایت کرده است. اما اکنون این برنامه به اصلاحات اساسی نیاز دارد. به باور او، این اصلاحات باید برنامه را با نیازهای عصر دیجیتال هماهنگ کنند. لوهان میگوید جمهوریخواهان و دموکراتها در این حوزه همکاری سازندهای داشتهاند. همه اعضای این گروه یک هدف مشترک را دنبال میکنند. آنها میخواهند اینترنت پرسرعت دیگر یک کالای لوکس نباشد. آنها تلاش میکنند همه شهروندان، بدون توجه به محل زندگی یا درآمد، به اینترنت پرسرعت دسترسی پیدا کنند.
او سپس بحث را به هوش مصنوعی پیوند میدهد. او توضیح میدهد که هوش مصنوعی بدون اینترنت سریع و پایدار، ظرفیت کامل خود را نشان نمیدهد. آموزش شخصیسازیشده به اینترنت پرسرعت نیاز دارد. دستیارهای هوشمند آموزشی نیز به همین زیرساخت وابستهاند. خدمات درمانی مبتنی بر هوش مصنوعی نیز بدون ارتباط پایدار توسعه پیدا نمیکنند. اگر بخشی از جامعه به این زیرساخت دسترسی نداشته باشد، از مزایای این تحول محروم میشود.
جکی روزن سخنان او را تأیید میکند. او میگوید بسیاری از خانوادهها با مشکل دیگری روبهرو هستند. آنها به کابل یا دکل مخابراتی دسترسی دارند، اما توان پرداخت هزینه اینترنت را ندارند. روزن معتقد است دولت نباید فقط روی توسعه زیرساخت سرمایهگذاری کند. دولت باید دسترسی اقتصادی به اینترنت را نیز تضمین کند. او تأکید میکند همه شهروندان باید از اینترنتی سریع و پایدار استفاده کنند. در این صورت، همه میتوانند از آموزش، کسبوکار، خدمات درمانی و فرصتهای اقتصادی بهره ببرند. اگر بخشی از جامعه عقب بماند، کل کشور آسیب خواهد دید.
امنیت زیستی و ارزش واقعی دادهها
در ادامه نشست، جکی روزن موضوع را به یکی از مهمترین چالشهای فناوریهای نوظهور تغییر میدهد؛ امنیت دادهها، بهویژه در حوزه زیستفناوری. او خطاب به سناتور گری پیترز میگوید تقریباً تمام فناوریهای جدید، هر روز حجم عظیمی از دادهها را جمعآوری میکنند. این دادهها میتوانند اطلاعات ارزشمندی درباره سلامت، رفتار، سبک زندگی و حتی آینده افراد در اختیار پژوهشگران قرار دهند. اگر به درستی از آنها استفاده شود، میتوانند به توسعه درمانهای جدید و بهبود کیفیت زندگی منجر شوند؛ اما اگر در اختیار افراد یا دولتهای نادرست قرار گیرند، همین دادهها میتوانند علیه صاحبانشان استفاده شوند. به همین دلیل، او از پیترز میخواهد درباره قانون BioSecure و نقش آن در حفاظت از دادههای شهروندان توضیح دهد.
سناتور پیترز، نماینده ایالت میشیگان، با اشاره به خودروهای حاضر در CES میگوید خودروهای امروزی دیگر صرفاً وسیله حملونقل نیستند. آنها به پلتفرمهای فناوری تبدیل شدهاند که بخش بزرگی از آینده صنعت تکنولوژی را شکل خواهند داد.
فرصتهای بزرگ زیستفناوری
پیترز سپس به موضوع اصلی بازمیگردد و میگوید زیستفناوری یکی از تحولآفرینترین حوزههای فناوری در دهههای آینده خواهد بود. او توضیح میدهد که پژوهشگران امروز با استفاده از فناوریهای زیستی در حال ساخت موادی هستند که تا چند سال پیش غیرممکن به نظر میرسید. به عنوان نمونه، از پژوهشی در دانشگاه ایالتی میشیگان یاد میکند که روی آسفالتی کار میکند که بتواند ترکهای خود را ترمیم کند.
با بهرهگیری از فناوریهای زیستی، مصالح ساختمانی میتوانند تا حدی رفتاری شبیه موجودات زنده داشته باشند و پس از ایجاد ترک، خود را بازسازی کنند؛ موضوعی که برای مناطق با زمستانهای سخت و جادههای آسیبپذیر، اهمیت فراوانی دارد.
او مثال دیگری نیز مطرح میکند که حتی شگفتانگیزتر به نظر میرسد؛ پژوهشهایی که نشان میدهد برخی حشرات میتوانند از طریق بو، وجود سلولهای سرطانی را تشخیص دهند. از نگاه او، این نمونهها نشان میدهد که زیستفناوری تا چه اندازه میتواند آینده پزشکی، صنعت و حتی زندگی روزمره انسانها را دگرگون کند. اما در کنار تمام این فرصتها، یک عنصر مشترک وجود دارد که همه این پیشرفتها بر پایه آن شکل گرفتهاند: داده.
چرا داده مهمترین منبع قدرت در جهان امروز است؟
سناتور پیترز تأکید میکند که قدرت واقعی زیستفناوری در داده نهفته است؛ بهویژه دادههای ژنتیکی. او میگوید در گذشته، مردم مالکیت زمین را نشانه قدرت میدانستند. بعدها نفت جایگاه مهمترین منبع قدرت را به دست آورد. امروز دادهها این جایگاه را در اختیار دارند. هر سازمان یا کشوری که دادههای بیشتری جمعآوری و تحلیل کند، برتری بیشتری به دست میآورد. این برتری حوزههای علمی، اقتصادی و امنیتی را نیز در بر میگیرد. او تأکید میکند که این دادهها از زندگی روزمره مردم به دست میآیند. اطلاعات پزشکی، توالی DNA، سوابق سلامت و ویژگیهای ژنتیکی، بخشی از این دادهها هستند.
قدرت واقعی زیستفناوری در داده نهفته است؛ بهویژه دادههای ژنتیکی. او میگوید در گذشته، مردم مالکیت زمین را نشانه قدرت میدانستند. بعدها نفت جایگاه مهمترین منبع قدرت را به دست آورد. امروز دادهها این جایگاه را در اختیار دارند. هر سازمان یا کشوری که دادههای بیشتری جمعآوری و تحلیل کند، برتری بیشتری به دست میآورد. داده های ژنتیکی میتوانند به کشف درمان بیماریهای لاعلاج کمک کنند. اما افراد سودجو نیز میتوانند از آنها برای توسعه سلاحهای زیستی استفاده کنند.
او توضیح میدهد که مردم بخش بزرگی از این اطلاعات را ناخواسته در اختیار شرکتها میگذارند. هر بار که از اینترنت استفاده میکنیم، در شبکههای اجتماعی فعالیت داریم یا از خدمات آنلاین بهره میبریم، بخشی از اطلاعات شخصی خود را ثبت میکنیم. شرکتها نیز این اطلاعات را جمعآوری میکنند. با این حال، دادههای ژنتیکی اهمیت بیشتری دارند. این دادهها به پژوهشگران برای درمان بیماریها کمک میکنند. اما افراد یا دولتهای متخاصم نیز میتوانند از همین دادهها برای اهداف خطرناک استفاده کنند.
پیترز هشدار میدهد که همین اطلاعات میتوانند به کشف درمان بیماریهای لاعلاج کمک کنند. اما افراد سودجو نیز میتوانند از آنها برای توسعه سلاحهای زیستی استفاده کنند. او میگوید چنین سلاحهایی حتی میتوانند افراد یا گروههایی با ویژگیهای ژنتیکی مشخص را هدف بگیرند. او این سناریو را شبیه داستانهای علمیتخیلی میداند. با این حال، تأکید میکند که پیشرفت سریع فناوری این تهدید را واقعیتر کرده است. به همین دلیل، قانونگذاران باید از امروز برای چنین خطراتی برنامهریزی کنند.
قانون BioSecure؛ حفاظت از دادههای ژنتیکی در عصر هوش مصنوعی
سناتور گری پیترز توضیح میدهد که نگرانی اصلی او و همکارانش از همین موضوع آغاز شد. آنها به دنبال راهی بودند تا از اطلاعات ژنتیکی شهروندان محافظت کنند. در عین حال، نمیخواستند مسیر علم و نوآوری را محدود کنند. او میگوید به همین دلیل، قانون «BioSecure» را پیشنهاد کردند. این قانون تلاش میکند از انتقال دادههای حساس زیستی و ژنتیکی به شرکتها یا نهادهای پرخطر جلوگیری کند. این شرکتها ممکن است منافع امنیت ملی آمریکا را به خطر بیندازند.
او توضیح میدهد که این قانون فعالیتهای علمی یا پژوهشهای پزشکی را متوقف نمیکند. این قانون فقط برای استفاده از بودجههای فدرال شرط تعیین میکند. اگر یک دانشگاه، شرکت یا مرکز تحقیقاتی از بودجه دولت استفاده کند، نباید تجهیزات یا خدمات شرکتهای پرخطر را به کار بگیرد. پیترز میگوید این سیاست انگیزه همکاری با چنین شرکتهایی را کاهش میدهد. در نتیجه، دولت بهتر از اطلاعات ژنتیکی شهروندان محافظت میکند.
قانون «BioSecure» تلاش میکند از انتقال دادههای حساس زیستی و ژنتیکی به شرکتها یا نهادهای پرخطر جلوگیری کند. این شرکتها ممکن است منافع امنیت ملی آمریکا را به خطر بیندازند. این قانون فعالیتهای علمی یا پژوهشهای پزشکی را متوقف نمیکند، تنها برای استفاده از بودجههای فدرال شرط تعیین میکند.
آینده حفاظت از حریم خصوصی
پیترز اضافه میکند که دولت تاکنون تعدادی از این شرکتها را شناسایی کرده است، اما این فهرست ثابت نخواهد ماند. او توضیح میدهد که بسیاری از شرکتها ممکن است ساختار مالکیتی خود را تغییر دهند، نامشان را عوض کنند یا در قالب شرکتهای جدید فعالیت کنند، در حالی که همان جریان انتقال دادهها همچنان ادامه داشته باشد. بنابراین، قانونگذاری در این حوزه باید پویا باشد و بتواند خود را با تغییرات سریع بازار و فناوری تطبیق دهد.
او تأکید میکند که این موضوع تنها به تجهیزات تعیین توالی ژن یا آزمایشگاههای زیستفناوری محدود نمیشود. هر فناوری که بتواند اطلاعات زیستی افراد را جمعآوری، ذخیره یا تحلیل کند، باید از منظر امنیت ملی نیز بررسی شود. به اعتقاد او، در دنیایی که داده به مهمترین سرمایه تبدیل شده است، حفاظت از اطلاعات شهروندان دیگر صرفاً یک موضوع فنی یا تجاری نیست، بلکه بخشی از راهبرد امنیت ملی کشورها محسوب میشود.
ضرورت تدوین قانون جامع حریم خصوصی
سناتور پیترز پس از تشریح قانون BioSecure، بحث را به موضوع گستردهتر حریم خصوصی میکشاند. او میگوید حفاظت از دادههای ژنتیکی تنها بخشی از یک مسئله بزرگتر است؛ مسئلهای که تقریباً تمام شهروندان با آن روبهرو هستند. به باور او، امروزه شرکتها حجم عظیمی از اطلاعات شخصی افراد را جمعآوری میکنند؛ از عادتهای خرید و جستوجوهای اینترنتی گرفته تا اطلاعات مکانی، علایق، ارتباطات و حتی وضعیت سلامت کاربران. بسیاری از مردم نیز بدون آنکه توجه کنند، هنگام استفاده از خدمات آنلاین با این فرایند موافقت میکنند.
پیترز معتقد است آمریکا به یک قانون جامع حریم خصوصی نیاز دارد؛ قانونی که مشخص کند اطلاعات شخصی افراد چگونه جمعآوری میشود. چه کسانی حق استفاده از آن را دارند و شهروندان تا چه اندازه میتوانند درباره سرنوشت دادههای خود تصمیم بگیرند.
او میگوید این موضوع اکنون در کمیته بازرگانی سنا در حال بررسی است، اما تدوین چنین قانونی آسان نخواهد بود، زیرا باید میان حمایت از نوآوری، رشد اقتصادی و حفظ حقوق شهروندان تعادل برقرار شود.
جکی روزن در پاسخ به سخنان پیترز تأکید میکند که داده واقعاً به قدرت تبدیل شده است و به همین دلیل، حضور قانونگذاران در نمایشگاه CES اهمیت فراوانی دارد. او میگوید سیاستگذاران تنها زمانی میتوانند قوانین مؤثر و واقعبینانه بنویسند که از نزدیک با فناوریهای جدید، تواناییهای آنها و همچنین مخاطرات احتمالی آنها آشنا شوند. از نگاه او، نوآوران، شرکتهای فناوری و پژوهشگران بهترین افرادی هستند که میتوانند قانونگذاران را درباره فرصتها و تهدیدهای فناوری آموزش دهند تا در نهایت، قوانینی تدوین شود که هم زمینه پیشرفت فناوری را فراهم کند و هم از مردم در برابر آسیبهای احتمالی محافظت نماید.
چگونه میتوان از نوآوری حمایت کرد، بدون آنکه مانعی بر سر راه آن ایجاد شود؟
پس از پایان بحث درباره امنیت دادهها، جکی روزن موضوع گفتوگو را به یکی از مهمترین پرسشهای سیاستگذاری فناوری هدایت میکند. او با اشاره به فضای نمایشگاه CES میگوید آنچه در این رویداد دیده میشود، حاصل سالها تحقیق، سرمایهگذاری و تلاش هزاران پژوهشگر، مهندس و کارآفرین است. بسیاری از فناوریهایی که امروز در غرفههای نمایشگاه به چشم میخورند، نتیجه دههها پژوهش در دانشگاهها، آزمایشگاههای تحقیقاتی و شرکتهای نوآور هستند. به همین دلیل، او از سناتور بن ری لوهان میخواهد توضیح دهد که قانونگذاران چگونه میتوانند محیطی ایجاد کنند که نوآوری در آن رشد کند و آمریکا همچنان پیشتاز فناوری باقی بماند.
سناتور لوهان در پاسخ میگوید یکی از مهمترین درسهایی که طی سالهای فعالیت خود در حوزه سیاستگذاری آموخته، این است که دولت نباید مانع نوآوری شود. او که نماینده ایالتی است که دو آزمایشگاه ملی بزرگ وزارت انرژی آمریکا، یعنی Los Alamos National Laboratory و Sandia National Laboratories، در آن قرار دارند، از نزدیک شاهد شکلگیری فناوریهای پیشرفته بوده است. به گفته او، تجربه این مراکز نشان میدهد که نوآوری زمانی شکوفا میشود که پژوهشگران فضای کافی برای آزمایش ایدههای خود داشته باشند و دولت بیش از اندازه در مسیر آنها دخالت نکند.
او البته تأکید میکند که «دخالت نکردن» به معنای نبود قانون نیست. از نگاه او، برخی فناوریها به دلیل قدرت و تأثیر گستردهای که دارند، نیازمند چارچوبها و مقررات مشخص هستند. او با اشاره به هوش مصنوعی توضیح میدهد که حتی در آزمایشگاههای ملی آمریکا، پژوهشگران هنگام توسعه مدلهای بسیار پیشرفته نیز مجموعهای از ضوابط و محدودیتها را رعایت میکنند تا اطمینان حاصل شود فناوری در مسیر درست مورد استفاده قرار میگیرد. بنابراین، وظیفه دولت ایجاد تعادلی ظریف است؛ تعادلی میان آزادی نوآوری و وجود «گاردریل» یا همان حفاظهای قانونی که از سوءاستفاده جلوگیری کنند.
سرمایهگذاری؛ موتور محرک نوآوری
لوهان سپس بر اهمیت سرمایهگذاری عمومی تأکید میکند و میگوید بسیاری از فناوریهایی که امروز کاملاً عادی به نظر میرسند، در گذشته با سرمایهگذاری دولت شکل گرفتهاند. او از حاضران میخواهد به تلفنهای هوشمند، ساعتهای هوشمند و بسیاری از ابزارهای دیجیتالی که همراه خود دارند نگاه کنند و سپس یادآوری میکند که یکی از مهمترین فناوریهای بهکاررفته در همه این دستگاهها، یعنی GPS، نتیجه سرمایهگذاری دولت آمریکا و پروژههای تحقیقاتی وزارت دفاع و سازمان DARPA بوده است.
یکی از مهمترین فناوریهای بهکاررفته در بسیاری از ابزارهای دیجیتال، یعنی GPS، نتیجه سرمایهگذاری دولت آمریکا و پروژههای تحقیقاتی وزارت دفاع و سازمان DARPA بوده است. لذا سرمایهگذاری دولت در پژوهشهای بنیادی، اگرچه ممکن است سالها بعد به نتیجه برسد، اما میتواند اقتصاد و زندگی مردم را متحول کند.
او توضیح میدهد که در زمان آغاز این پروژهها، شاید کمتر کسی تصور میکرد روزی موقعیتیابی ماهوارهای به بخشی جداییناپذیر از زندگی روزمره مردم تبدیل شود. امروز اما همین فناوری در خودروها، تلفنهای همراه، سامانههای حملونقل، خدمات امدادی، کشاورزی هوشمند و صدها کاربرد دیگر استفاده میشود. این تجربه نشان میدهد که سرمایهگذاری دولت در پژوهشهای بنیادی، اگرچه ممکن است سالها بعد به نتیجه برسد، اما میتواند اقتصاد و زندگی مردم را متحول کند.
به اعتقاد او، این سرمایهگذاری نباید تنها در سطح دولت فدرال انجام شود. ایالتها، دانشگاهها، مراکز تحقیقاتی و حتی دولتهای محلی نیز باید بخشی از این اکوسیستم باشند. نوآوری زمانی شکل میگیرد که همه این بازیگران در کنار یکدیگر قرار بگیرند و هر کدام بخشی از مسئولیت توسعه فناوری را بر عهده بگیرند.
سیاستگذاری زمانی موفق است که به حرف نوآوران گوش دهد
در ادامه این نشست در CES2026، سناتور لوهان در بخش پایانی سخنان خود خطاب به فعالان حاضر در سالن میگوید که سیاستگذاران نمیتوانند به تنهایی درباره آینده فناوری تصمیم بگیرند. کسانی که هر روز در حال طراحی، ساخت و آزمایش فناوریهای جدید هستند، بهتر از هر فرد دیگری میدانند چه موانعی بر سر راه نوآوری وجود دارد و چه قوانینی میتواند به رشد این اکوسیستم کمک کند. به همین دلیل، او از شرکتها، پژوهشگران و کارآفرینان میخواهد ارتباط خود را با قانونگذاران حفظ کنند و تجربههای خود را در اختیار آنها قرار دهند.
جکی روزن نیز در ادامه این سخنان بر نقش آموزش تأکید میکند. او با اشاره دوباره به حضور دانشآموزان دبیرستانی در سالن میگوید آینده فناوری تنها به نوآوران امروز وابسته نیست، بلکه به نسل بعدی مهندسان، برنامهنویسان، پژوهشگران و کارآفرینان نیز بستگی دارد. از نگاه او، همانقدر که سرمایهگذاری در فناوری اهمیت دارد، سرمایهگذاری در آموزش نیز ضروری است؛ زیرا بدون نیروی انسانی متخصص، حتی پیشرفتهترین فناوریها نیز توسعه نخواهند یافت. به همین دلیل، دولت باید همزمان برای نیازهای امروز برنامهریزی کند و نسل آینده را نیز برای ورود به دنیای فناوری آماده سازد.
هوش مصنوعی؛ فرصتهای بیسابقه و مسئولیتهای تازه
پس از گفتوگو درباره نوآوری و نقش دولت در حمایت از آن، جکی روزن بحث را به یکی از مهمترین موضوعات نمایشگاه CES یعنی هوش مصنوعی میکشاند. او میگوید هر گوشه این نمایشگاه را که نگاه کنیم، ردپایی از هوش مصنوعی دیده میشود؛ از رباتها و خودروهای هوشمند گرفته تا تجهیزات پزشکی، ماشینآلات کشاورزی، فروشگاههای هوشمند و سامانههای حملونقل. به اعتقاد او، هوش مصنوعی بهتدریج وارد تمام جنبههای زندگی انسان خواهد شد و نحوه کار، درمان، آموزش و حتی ارتباطات را متحول خواهد کرد. اما در کنار این فرصت بزرگ، مسئولیت قانونگذاران نیز سنگینتر میشود؛ زیرا باید شرایطی فراهم کنند که جامعه از مزایای این فناوری بهرهمند شود و در عین حال، از خطرات احتمالی آن نیز در امان بماند.
او خطاب به سناتور گری پیترز میگوید که با توجه به مسئولیتهایش در کمیته امنیت داخلی و کمیته بازرگانی سنا، دیدگاه ویژهای درباره آینده قانونگذاری هوش مصنوعی دارد. پرسش اصلی او این است که قانونگذاران برای ایجاد تعادل میان نوآوری و مدیریت ریسکهای هوش مصنوعی، چه نکاتی را باید بهتر درک کنند و در سالهای آینده چه سیاستهایی در این حوزه دنبال خواهند شد.
قانونگذاری گسترده یا ایجاد استانداردهای هوشمند؟
سناتور پیترز پاسخ خود را با این نکته آغاز میکند که هوش مصنوعی یکی از پیچیدهترین حوزههایی است که دولتها تاکنون با آن روبهرو شدهاند. او میگوید همه میدانند این فناوری تا چه اندازه میتواند زندگی انسانها را متحول کند، اما همزمان نگرانیهای جدی نیز درباره آن وجود دارد. به همین دلیل، بسیاری از افراد از دولت انتظار دارند مقررات جامعی برای هوش مصنوعی وضع کند، اما به باور او، چنین رویکردی چندان عملی نیست.
پیترز توضیح میدهد که سرعت پیشرفت هوش مصنوعی به اندازهای زیاد است که اگر دولت بخواهد برای همه کاربردهای آن قوانین جزئی و سراسری تدوین کند، احتمالاً قوانین پیش از اجرا قدیمی خواهند شد. از سوی دیگر، مقررات سختگیرانه ممکن است مانع نوآوری شوند و شرکتها را از توسعه فناوری بازدارند. بنابراین، به جای کنترل همهجانبه، باید چارچوبهایی ایجاد شود که هم از نوآوری حمایت کند و هم از بروز آسیبهای جدی جلوگیری نماید.
پیترز تأکید میکند که یکی از مهمترین این چارچوبها، حفاظت از دادههاست؛ موضوعی که پیشتر نیز درباره آن صحبت شد. اما در کنار آن، مسئله مهم دیگری نیز وجود دارد و آن اطمینان از عملکرد صحیح سامانههای هوش مصنوعی است. به گفته او، جامعه باید مطمئن باشد که این سامانهها دقیقاً همان کاری را انجام میدهند که برای آن طراحی شدهاند و نتایج آنها تحت تأثیر خطاها یا سوگیریهای پنهان قرار نمیگیرد.
مسئله سوگیری در هوش مصنوعی
سناتور پیترز برای روشنتر شدن موضوع، یکی از مهمترین چالشهای امروز هوش مصنوعی را مطرح میکند؛ سوگیری یا Bias. او توضیح میدهد که مدلهای هوش مصنوعی بر پایه دادههایی آموزش میبینند که انسانها در اختیار آنها قرار میدهند. اگر این دادهها ناقص، نامتوازن یا دارای سوگیری باشند، تصمیمهای نهایی سیستم نیز همان سوگیری را بازتولید خواهند کرد.
مهمترین چالشهای امروز هوش مصنوعی، مسئله سوگیری یا Bias است؛ مدلهای هوش مصنوعی بر پایه دادههایی آموزش میبینند که انسانها در اختیار آنها قرار میدهند. اگر این دادهها ناقص، نامتوازن یا دارای سوگیری باشند، تصمیمهای نهایی سیستم نیز همان سوگیری را بازتولید خواهند کرد.
او مثالی از خدمات دولتی ارائه میدهد. فرض کنید دولت از هوش مصنوعی برای بررسی درخواست دریافت یک خدمت یا کمکهزینه استفاده کند. اگر مدل هوش مصنوعی به دلیل دادههای ناقص یا جانبدارانه، به اشتباه برخی افراد را واجد شرایط تشخیص ندهد، شهروندانی که طبق قانون حق دریافت خدمات را دارند، از حقوق خود محروم خواهند شد. از نگاه او، چنین خطاهایی در بخش خصوصی نیز میتواند پیامدهای جدی داشته باشد، اما هنگامی که پای دولت و حقوق شهروندان در میان باشد، حساسیت موضوع چند برابر خواهد شد.
به همین دلیل، او معتقد است سامانههای هوش مصنوعی باید شفاف باشند، امکان ارزیابی و حسابرسی آنها وجود داشته باشد و نهادهای مسئول بتوانند روند تصمیمگیری آنها را بررسی کنند. تنها در این صورت میتوان اطمینان داشت که فناوری در خدمت عدالت و منافع عمومی قرار گرفته است، نه اینکه به شکل ناخواسته تبعیضها و خطاهای گذشته را تکرار کند.
دولت چگونه میتواند استانداردهای هوش مصنوعی را تعیین کند؟
سناتور پیترز در ادامه توضیح میدهد که یکی از بهترین راههای هدایت توسعه مسئولانه هوش مصنوعی، استفاده از قدرت خرید دولت فدرال است. او یادآوری میکند که دولت آمریکا بزرگترین خریدار کالا و خدمات در جهان محسوب میشود و تقریباً در هر حوزهای، از سامانههای نرمافزاری گرفته تا تجهیزات دفاعی، از فناوریهای پیشرفته استفاده میکند. به همین دلیل، دولت میتواند هنگام خرید سامانههای هوش مصنوعی، استانداردهای مشخصی را برای شرکتهای تولیدکننده تعیین کند و تنها محصولاتی را بپذیرد که این استانداردها را رعایت کرده باشند.
او تأکید میکند که چنین رویکردی با قانونگذاری مستقیم تفاوت دارد. دولت در این روش به شرکتها نمیگوید چگونه فناوری خود را توسعه دهند، بلکه اعلام میکند اگر میخواهند با دولت همکاری کنند، باید سامانههایی ارائه دهند که شفاف، قابل ارزیابی و قابل اعتماد باشند. به اعتقاد او، همین موضوع بهتدریج سطح استانداردهای کل صنعت را نیز ارتقا خواهد داد.
نقش دولت آمریکا در تعیین استانداردهای AI
پیترز اضافه میکند که البته همه کاربردهای هوش مصنوعی یکسان نیستند و نمیتوان برای آنها استاندارد واحدی تعیین کرد. برای مثال، سامانهای که قرار است وضعیت ناوگان کامیونهای دولتی را مدیریت کند، طبیعتاً حساسیت کمتری نسبت به سامانهای دارد که در حوزه دفاعی یا نظامی درباره استفاده از یک سامانه خودکار تصمیمگیری میکند. در چنین کاربردهایی، کوچکترین خطا میتواند پیامدهای جبرانناپذیری داشته باشد. بنابراین، استانداردهای هر حوزه باید متناسب با میزان ریسک همان کاربرد طراحی شوند.
او معتقد است اگر شرکتی بتواند سامانهای تولید کند که سختگیرانهترین استانداردهای دولت آمریکا را پشت سر بگذارد، این موفقیت به یک مزیت رقابتی برای آن شرکت تبدیل خواهد شد. سایر سازمانها، شرکتهای خصوصی و حتی دولتهای دیگر نیز با اطمینان بیشتری به سراغ چنین محصولی خواهند رفت، زیرا میدانند این سامانه از آزمونهای دقیق فنی و امنیتی عبور کرده است. به این ترتیب، دولت بدون آنکه مانع نوآوری شود، میتواند مسیر توسعه فناوری را به سمت کیفیت، شفافیت و مسئولیتپذیری هدایت کند.
تجربهای از نظام سلامت؛ وقتی سوگیری جان انسانها را تهدید میکند
پس از سخنان سناتور پیترز، جکی روزن همین پرسش را با سناتور بن ری لوهان مطرح میکند و از او میخواهد دیدگاهش را درباره آینده سیاستگذاری هوش مصنوعی بیان کند.
لوهان پاسخ خود را با مثالی از حوزه سلامت آغاز میکند؛ نمونهای که به گفته او نشان میدهد چرا کیفیت دادههای آموزشی تا این اندازه اهمیت دارد. او به پژوهشهایی درباره درمان سرطان خون در کودکان اشاره میکند و توضیح میدهد که سالها پیش دارویی برای درمان لوسمی کودکان توسعه یافته بود، اما پزشکان متوجه شدند این درمان برای بسیاری از کودکان اسپانیاییتبار و بومیان آمریکا، بهویژه در ایالت نیومکزیکو، نتایج مشابهی ندارد.
به گفته او، پس از بررسیهای بیشتر مشخص شد که مشکل از خود دارو نبوده، بلکه از دادههایی ناشی میشده که در مراحل تحقیق و آزمایش جمعآوری شده بودند. پژوهشگران هنگام انجام مطالعات اولیه، تعداد کافی از کودکان متعلق به برخی گروههای قومی را وارد نمونههای تحقیقاتی نکرده بودند. در نتیجه، مدلهای علمی و دادههای حاصل از آن پژوهشها، تصویر کاملی از تنوع ژنتیکی جامعه ارائه نمیدادند.
دادهی اموزش مدلها، نماینده همه گروههای جامعه
لوهان توضیح میدهد که دانشگاه نیومکزیکو پس از ورود به این پروژه، پیشنهاد کرد دامنه مطالعات گسترش یابد و کودکان بیشتری از جوامع اسپانیاییتبار و بومی آمریکا در پژوهشها مشارکت کنند. با انجام این اصلاحات، نتایج درمان به شکل محسوسی بهبود یافت و جان کودکان بیشتری نجات پیدا کرد. از نگاه او، این تجربه نشان میدهد که اگر دادههای اولیه ناقص یا جانبدارانه باشند، حتی پیشرفتهترین مدلهای علمی و هوش مصنوعی نیز همان خطاها را تکرار خواهند کرد.
او تأکید میکند که هوش مصنوعی نیز دقیقاً با همین چالش روبهرو است. اگر دادههایی که مدلها بر اساس آن آموزش میبینند، نماینده همه گروههای جامعه نباشند، تصمیمهای این سامانهها نیز ممکن است برای بخشی از مردم ناعادلانه یا حتی خطرناک باشد. به همین دلیل، اصلاح کیفیت دادهها و حذف سوگیریهای انسانی، یکی از مهمترین مسئولیتهای توسعهدهندگان هوش مصنوعی و سیاستگذاران خواهد بود.
آموزش و نیروی انسانی؛ مهمترین سرمایه در عصر هوش مصنوعی
در ادامه این نشست در CES2026، پس از پایان بحث درباره فرصتها و چالشهای هوش مصنوعی، جکی روزن توجه حاضران را به موضوعی جلب میکند که از نگاه او کمتر از خود فناوری اهمیت ندارد؛ نیروی انسانی. او میگوید هرچقدر هم که هوش مصنوعی پیشرفته شود، در نهایت این انسانها هستند که آن را طراحی میکنند، آموزش میدهند، توسعه میدهند و بر عملکرد آن نظارت خواهند کرد. به همین دلیل، اگر کشورها نتوانند نیروی متخصص تربیت کنند، از رقابت جهانی در حوزه فناوری عقب خواهند ماند.
او بار دیگر به حضور دانشآموزان دبیرستانی در سالن اشاره میکند و میگوید دیدن نسل جوان در چنین رویدادی برای او بسیار امیدوارکننده است. از نگاه او، آینده فناوری تنها به شرکتهایی که امروز محصولات خود را در CES به نمایش گذاشتهاند وابسته نیست، بلکه به جوانانی بستگی دارد که چند سال بعد وارد دانشگاهها، آزمایشگاهها، شرکتهای دانشبنیان و مراکز تحقیقاتی خواهند شد. بنابراین، سرمایهگذاری در آموزش، بخشی جداییناپذیر از سیاستگذاری فناوری است و نباید آن را از توسعه فناوری جدا دانست.
هوش مصنوعی جایگزین انسان نیست
جکی روزن تأکید میکند که گاهی در بحثهای عمومی، چنین تصور میشود که هوش مصنوعی قرار است جای انسان را بگیرد؛ اما از نگاه او، واقعیت بسیار پیچیدهتر است. او که پیش از ورود به سیاست سالها به عنوان برنامهنویس کامپیوتر فعالیت کرده، میگوید تجربه شخصیاش نشان داده است که هیچ سامانهای بدون دانش، تجربه و قضاوت انسان نمیتواند عملکرد قابل اعتمادی داشته باشد.
او با اشاره به سابقه کاری خود میگوید: «من تنها سناتوری هستم که پیش از ورود به سنا، به عنوان برنامهنویس کامپیوتر در یک اتاقک کوچک (Cubicle) مینشستم و کدنویسی میکردم.» به گفته او، همین تجربه باعث شده است که بیش از بسیاری از افراد با اهمیت طراحی نرمافزار، کیفیت دادهها، آزمون و خطا و فرایند توسعه سامانههای هوشمند آشنا باشد. او معتقد است توسعه هوش مصنوعی نیز دقیقاً به همین مهارتها نیاز دارد و نباید تصور کرد که فناوری میتواند بدون حضور متخصصان انسانی مسیر خود را پیدا کند.
روزن ادامه میدهد که مدلهای هوش مصنوعی تنها به اندازه دادههایی که دریافت میکنند و کیفیت آموزشهایی که میبینند قابل اعتماد هستند. بنابراین، همچنان به مهندسان نرمافزار، متخصصان علوم داده، پژوهشگران، کارشناسان امنیت سایبری و افرادی نیاز خواهد بود که بتوانند این سامانهها را طراحی، آزمایش، اصلاح و بهبود دهند. او تأکید میکند که نباید همه تصمیمها را به هوش مصنوعی سپرد؛ بلکه انسان باید همواره نقش ناظر، طراح و تصمیمگیر نهایی را حفظ کند.
سرمایهگذاری همزمان برای امروز و آینده
جکی روزن در جمعبندی این بخش میگوید اگر شکاف مهارتی میان نیاز صنعت و توانایی نیروی کار افزایش پیدا کند، حتی بهترین فناوریها نیز نمیتوانند ظرفیت واقعی خود را نشان دهند. به همین دلیل، دولت باید همزمان در دو مسیر حرکت کند؛ از یک سو از نوآوری، تحقیقات و توسعه فناوری حمایت کند و از سوی دیگر، نظام آموزشی را برای تربیت نیروی متخصص آینده آماده سازد.
او تأکید میکند که توسعه فناوری بدون توسعه سرمایه انسانی امکانپذیر نیست. همانطور که امروز نتیجه سرمایهگذاریهای گذشته در نمایشگاه CES دیده میشود، تصمیمهایی که اکنون درباره آموزش، مهارتآموزی و تربیت نیروی متخصص گرفته میشوند، آینده صنعت فناوری را در دهههای پیش رو رقم خواهند زد. از نگاه او، هدف اصلی باید این باشد که هوش مصنوعی و سایر فناوریهای نوظهور، شکافهای موجود را عمیقتر نکنند، بلکه فرصتهای بیشتری برای رشد، اشتغال، آموزش و بهبود کیفیت زندگی همه شهروندان ایجاد کنند.
فناوریهای نوین خودرو؛ چگونه نوآوری میتواند جان انسانها را نجات دهد؟
پس از پایان بحث درباره هوش مصنوعی و آموزش، جکی روزن موضوع را به فناوریهای صنعت خودرو تغییر میدهد. او این بخش را یکی از مهمترین محورهای نمایشگاه CES میداند. روزن خطاب به سناتور بن ری لوهان میگوید هر سال بخش بزرگی از نمایشگاه به فناوریهای جدید خودرو اختصاص پیدا میکند. او تأکید میکند این فناوریها فقط رانندگی را آسانتر نمیکنند. هدف اصلی آنها افزایش ایمنی رانندگان، سرنشینان و عابران پیاده است. سپس از لوهان میخواهد درباره تلاشهای خود در حوزه ایمنی خودرو و نقش فناوری در کاهش تلفات جادهای توضیح دهد.
سناتور لوهان در آغاز پاسخ، از همکاری جکی روزن و گری پیترز قدردانی میکند. او میگوید این سه نفر برای تدوین قوانین ایمنی خودرو همکاری نزدیکی داشتهاند. به باور او، این همکاری یکی از موفقترین نمونههای همکاری دو حزب در کنگره آمریکا است. لوهان توضیح میدهد که چند سال پیش، همراه با این دو سناتور و «دبی دینگل»، یک طرح قانونی ارائه کردند. این طرح استفاده از فناوریهای پیشگیری از رانندگی خطرناک را الزامی میکرد. او میگوید مجلس نمایندگان این طرح را با نام «قانون HALT» معرفی کرد. قانونگذاران این نام را برای گرامیداشت خانوادهای انتخاب کردند که رانندهای مست جان اعضای آن را گرفت.
فناوریهایی که از وقوع تصادف جلوگیری میکنند
لوهان توضیح میدهد که ایده اصلی این قانون بسیار ساده است. او میپرسد اگر فناوری لازم وجود دارد، چرا از آن در خودروهای آینده استفاده نکنیم؟ به گفته او، این طرح خودروسازان را به استفاده از سامانههای هوشمند تشویق میکند. این سامانهها میتوانند رانندگی در حالت مستی را تشخیص دهند. آنها کاهش هوشیاری، خوابآلودگی یا بروز یک وضعیت پزشکی خطرناک را نیز شناسایی میکنند. سپس پیش از وقوع حادثه، به راننده هشدار میدهند یا واکنش ایمنی مناسب نشان میدهند.
لوهان تأکید میکند این فناوری فقط رانندگان مست را شناسایی نمیکند. راننده ممکن است هنگام رانندگی با تلفن همراه کار کند. او ممکن است تمرکز خود را از دست بدهد یا دچار حمله قلبی شود. حتی یک مشکل پزشکی ناگهانی نیز میتواند کنترل خودرو را از او بگیرد. سامانههای هوشمند در همه این شرایط رفتار راننده را تحلیل میکنند. آنها پس از تشخیص خطر، هشدار میدهند و اقدامات ایمنی لازم را آغاز میکنند.
«قانون HALT» یک طرح قانونی است که استفاده از فناوریهای پیشگیری از رانندگی خطرناک را الزامی میکرد. این سامانهها میتوانند رانندگی در حالت مستی را تشخیص دهند. آنها کاهش هوشیاری، خوابآلودگی یا بروز یک وضعیت پزشکی خطرناک را نیز شناسایی میکنند. راننده ممکن است هنگام رانندگی با تلفن همراه کار کند یا دچار حمله قلبی شود. سامانههای هوشمند در همه این شرایط رفتار راننده را تحلیل میکنند. آنها پس از تشخیص خطر، هشدار میدهند و اقدامات ایمنی لازم را آغاز میکنند.
سناتور لوهان به فناوریهای حاضر در نمایشگاه CES اشاره میکند. او میگوید برخی افراد هنوز این فناوریها را متعلق به آینده میدانند. اما تجربه او چیز دیگری نشان میدهد. او در همین نمایشگاه چندین سامانه پیشرفته را از نزدیک بررسی کرده است. این سامانهها با دوربینهای داخلی، حسگرها و فناوری ردیابی چشم کار میکنند. آنها تمرکز راننده را بهصورت لحظهای ارزیابی میکنند. اگر راننده چند ثانیه نگاه خود را از جاده بردارد، سامانه فوراً هشدار میدهد. اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، سامانه اقدامات ایمنی بیشتری انجام میدهد.
تجربهای شخصی که مسیر قانونگذاری را تغییر داد
در ادامه، لوهان برای نخستین بار تجربهای کاملاً شخصی را با حاضران در میان میگذارد. وی میگوید یکی از دلایل علاقه و پیگیری جدی او در این حوزه، حادثهای است که سالها پیش در اوایل دهه بیست زندگیاش برایش رخ داد. لوهان در آن زمان از یک تصادف شدید روبهرو با رانندهای که در حالت مستی رانندگی میکرد، جان سالم به در برد؛ حادثهای که میتوانست به قیمت جان او تمام شود.
او با لحنی صمیمی اعتراف میکند که سالها درباره این اتفاق صحبت نمیکرد، زیرا هر بار که میخواست آن را تعریف کند، احساساتش بر او غلبه میکرد. هنوز هم وقتی چشمانش را میبندد، تصویر دو چراغ خودرویی را میبیند که با سرعت به سمت او حرکت میکرد. به گفته او، بسیاری از بازماندگان چنین تصادفهایی تنها با آسیبهای جسمی زندگی نمیکنند، بلکه سالها با آثار روانی آن حادثه نیز دستوپنجه نرم میکنند.
لوهان سپس به آمار تکاندهندهای اشاره میکند و میگوید تنها در ایالات متحده، هر سال حدود ده هزار نفر بر اثر تصادفهای ناشی از رانندگی در حالت مستی جان خود را از دست میدهند. این رقم تنها مربوط به رانندگان مست است و سایر عوامل مانند خوابآلودگی، حواسپرتی یا مشکلات پزشکی را شامل نمیشود. او معتقد است اگر فناوری بتواند حتی بخش بزرگی از این جانها را نجات دهد، وظیفه قانونگذاران این است که مسیر استفاده از آن را هموار کنند.
فناوری آماده است؛ اکنون نوبت قانونگذاری است
سناتور لوهان در ادامه سخنان خود تأکید میکند که فناوریهای حاضر در نمایشگاه CES دیگر ایدههای آزمایشگاهی نیستند. این فناوریها امروز آماده ورود به زندگی مردم هستند. بسیاری از سامانهها رفتار راننده را تحلیل میکنند. این سامانهها خوابآلودگی و کاهش تمرکز را نیز تشخیص میدهند. برخی از آنها حتی پیش از وقوع تصادف به راننده هشدار میدهند یا از حادثه جلوگیری میکنند. چند کشور نیز اکنون از این فناوریها استفاده میکنند. لوهان میگوید هر بار که از CES بازدید میکند، نمونههای پیشرفتهتری میبیند. به همین دلیل از خود میپرسد: اگر راهحل آماده است، چرا مردم نباید هرچه زودتر از آن بهرهمند شوند؟
او توضیح میدهد که برخی مسئولان دولتی در سالهای گذشته، این فناوری را هنوز بالغ نمیدانستند. اما فناوریهای حاضر در غرفههای CES این دیدگاه را رد میکنند. سامانههای پایش چشم، دوربینهای هوشمند داخل کابین و حسگرهای تشخیص وضعیت راننده عملکرد قابل اعتمادی دارند. نرمافزارهای تحلیل رفتار نیز دقت بالایی نشان میدهند. این فناوریها ثابت میکنند که صنعت خودرو به مرحله تازهای رسیده است. اکنون این صنعت میتواند از بسیاری از تصادفها پیشگیری کند. اکنون چالش اصلی، توسعه فناوری نیست؛ بلکه سرعت تصمیمگیری و قانونگذاری است.
لوهان تأکید میکند که تصویب قوانین مناسب، علاوه بر نجات جان هزاران نفر، باعث خواهد شد خودروسازان و شرکتهای تأمینکننده قطعات نیز با اطمینان بیشتری روی این فناوریها سرمایهگذاری کنند. او اشاره میکند که شرکتهای مختلف تاکنون دهها اختراع و پتنت در این حوزه ثبت کردهاند و رقابت گستردهای برای توسعه سامانههای ایمنی هوشمند شکل گرفته است. از نگاه او، اگر دولت چارچوب مشخصی برای استفاده از این فناوریها تعیین کند، این نوآوریها با سرعت بیشتری وارد بازار خواهند شد.
نجات جان انسانها؛ مهمترین دستاورد فناوری
سناتور لوهان در ادامه میگوید کمتر پیش میآید که یک سیاستگذار بتواند در طول دوران فعالیت خود قانونی تصویب کند که بهطور مستقیم جان هزاران نفر را نجات دهد. به اعتقاد او، فناوریهای پیشگیری از رانندگی خطرناک دقیقاً چنین ظرفیتی دارند. اگر تنها آمار قربانیان رانندگی در حالت مستی را در نظر بگیریم، سالانه حدود ده هزار نفر جان خود را از دست میدهند؛ افرادی که بسیاری از آنها میتوانستند امروز در کنار خانوادههایشان باشند.
او تأکید میکند که در کنار جانباختگان، هزاران نفر دیگر نیز هر سال با آسیبهای جسمی و روانی ناشی از این حوادث زندگی میکنند؛ افرادی که شاید هرگز نتوانند به شرایط عادی بازگردند. بنابراین، ارزش این فناوری تنها در کاهش آمار مرگومیر نیست، بلکه در جلوگیری از رنجی است که سالها پس از یک حادثه، خانوادهها و بازماندگان را درگیر خود میکند.
در پایان سخنانش، او از دولت میخواهد روند تدوین مقررات مربوط به این فناوریها را هرچه سریعتر تکمیل کند. به اعتقاد او، اکنون زمان آن رسیده است که فناوریهای موجود از نمایشگاهها و مراکز تحقیقاتی خارج شوند و به بخشی از خودروهایی تبدیل شوند که هر روز در خیابانها تردد میکنند. او با لحنی قاطع میگوید اگر این اتفاق رخ دهد، نهتنها هزاران زندگی نجات پیدا خواهد کرد، بلکه هزینههای درمان، خسارتهای مالی و حتی حق بیمه خودروها نیز در بلندمدت کاهش خواهد یافت؛ نتیجهای که به سود همه جامعه خواهد بود.
خودروهای خودران؛ گام بعدی در تحول صنعت حملونقل
پس از پایان گفتوگو درباره فناوریهای ایمنی خودرو، جکی روزن همچنان بحث را در حوزه حملونقل ادامه میدهد، اما این بار موضوع خودروهای خودران را مطرح میکند. او خطاب به سناتور گری پیترز میگوید میشیگان و بهویژه شهر دیترویت، دهههاست قلب صنعت خودروسازی آمریکا محسوب میشود و بخش بزرگی از نوآوریهای این صنعت از همین منطقه آغاز شده است. روزن سپس به سخنرانی افتتاحیه CES اشاره میکند؛ جایی که از نسل جدید تراشههای نیمههادی ویژه خودروهای خودران رونمایی شد. او از پیترز میخواهد درباره چالشهای پیش روی تجاریسازی خودروهای خودران و آینده این فناوری توضیح دهد.
خودروهای خودران؛ فراتر از جلوگیری از رانندگی در حالت مستی
پیترز توضیح میدهد که فناوریهای جلوگیری از رانندگی خطرناک تنها بخشی از مسیر تحول صنعت خودرو هستند. گام بعدی، رسیدن به خودروهایی است که اساساً نیازی به راننده نداشته باشند. او میگوید اگر امروز فناوریهای ایمنی میتوانند جان حدود ده هزار نفر را که هر سال در تصادفهای ناشی از رانندگی در حالت مستی کشته میشوند نجات دهند، خودروهای خودران ظرفیت آن را دارند که آمار بسیار بزرگتری از تلفات جادهای را کاهش دهند.
او به آمار کلی تصادفات آمریکا اشاره میکند و میگوید سالانه بیش از چهل هزار نفر در جادههای این کشور جان خود را از دست میدهند. این یعنی به طور متوسط، هر روز بیش از صد نفر در تصادفات رانندگی کشته میشوند؛ آماری که تقریباً هر روز و هر هفته تکرار میشود. از نگاه او، بخش عمده این حوادث نتیجه خطاهای انسانی است؛ خطاهایی مانند بیاحتیاطی، خستگی، خوابآلودگی، حواسپرتی، مصرف الکل یا اشتباه در تصمیمگیری. اگر عامل انسانی از فرایند رانندگی حذف شود، بخش بزرگی از این تلفات نیز از بین خواهد رفت.
سناتور پیترز به نتایج برخی مطالعات انجامشده روی خودروهای خودران، از جمله ناوگان تاکسیهای خودران Waymo، اشاره میکند و میگوید دادههای اولیه بسیار امیدوارکننده هستند. بر اساس میلیونها کیلومتر رانندگی ثبتشده، این مطالعات نشان میدهند که خودروهای خودران میتوانند درصد بسیار بالایی از تصادفاتی را که امروز ناشی از خطای انسان هستند، کاهش دهند.
به اعتقاد او، این موضوع تنها به تصادف میان خودروها محدود نمیشود؛ عابران پیاده، دوچرخهسواران و موتورسواران نیز از این تحول بهرهمند خواهند شد، زیرا خودروهای خودران برخلاف انسان، خسته نمیشوند، حواسشان پرت نمیشود و محیط اطراف خود را بهصورت مداوم زیر نظر دارند.
مانع اصلی، فناوری نیست؛ مقررات است
پیترز سپس به مهمترین مانع توسعه خودروهای خودران اشاره میکند. او میگوید برخلاف تصور بسیاری از مردم، مشکل اصلی امروز دیگر توسعه فناوری نیست، بلکه قوانین و مقرراتی است که دههها پیش برای خودروهای سنتی نوشته شدهاند. این مقررات بر این فرض استوار بودهاند که همیشه یک راننده انسانی پشت فرمان حضور دارد و به همین دلیل، بسیاری از الزامات قانونی با ساختار خودروهای خودران سازگار نیستند.
او برای روشن شدن موضوع، چند مثال ساده مطرح میکند. طبق قوانین فعلی آمریکا، هر خودرویی که بخواهد مجوز تردد بگیرد، باید فرمان داشته باشد. این الزام کاملاً منطقی به نظر میرسد، زیرا همه خودروهای متعارف با فرمان هدایت میشوند. اما در یک خودروی کاملاً خودران، ممکن است اساساً فرمانی وجود نداشته باشد. همین موضوع درباره پدال ترمز نیز صدق میکند؛ مقررات فعلی وجود آن را الزامی میدانند، در حالی که در بسیاری از طرحهای خودروهای خودران، نیازی به چنین تجهیزاتی وجود ندارد.
به گفته پیترز، تا زمانی که این مقررات اصلاح نشوند، شرکتهای خودروسازی نمیتوانند خودروهای خودران را در مقیاس گسترده تولید و عرضه کنند. امروز تنها از طریق مجوزهای محدود آزمایشی امکان استفاده از این خودروها وجود دارد، اما برای ورود آنها به بازار انبوه، باید چارچوبهای قانونی جدیدی تدوین شود؛ چارچوبهایی که ضمن حفظ ایمنی، متناسب با واقعیتهای فناوریهای نوین باشند.
چگونه میتوان اعتماد عمومی را به خودروهای خودران جلب کرد؟
سناتور پیترز تأکید میکند که اصلاح قوانین تنها بخشی از مسیر است. به اعتقاد او، حتی اگر تمام موانع حقوقی برطرف شوند، موفقیت خودروهای خودران به میزان اعتماد مردم نیز بستگی دارد. او میگوید بسیاری از افراد هنوز نسبت به سوار شدن در خودرویی که رانندهای پشت فرمان آن نیست، احساس تردید یا نگرانی دارند. این واکنش طبیعی است، زیرا مردم دهههاست به حضور انسان در جایگاه راننده عادت کردهاند و واگذاری کامل کنترل خودرو به یک سامانه هوشمند، تغییری بزرگ در شیوه حملونقل به شمار میآید.
او در عین حال یادآوری میکند که هر فردی که برای نخستین بار تجربه سوار شدن در یک خودروی خودران را داشته، معمولاً پس از چند دقیقه احساس متفاوتی پیدا کرده است. خود او نیز فرصت استفاده از این خودروها را داشته و از نزدیک دیده است که سامانههای خودران چگونه محیط اطراف را بهطور مداوم پایش میکنند، فاصله ایمن را حفظ میکنند و بدون خستگی یا بیتوجهی تصمیم میگیرند. به گفته او، هرچه مردم تجربه بیشتری از این فناوری به دست آورند، اعتماد عمومی نیز بهتدریج افزایش خواهد یافت.
با این حال، او تأکید میکند که این اعتماد باید بر پایه شفافیت شکل بگیرد، نه تبلیغات. شرکتهای سازنده باید اطلاعات دقیقی درباره عملکرد خودروها، میزان ایمنی، نحوه تصمیمگیری سامانهها و نتایج آزمایشهای انجامشده منتشر کنند. مردم حق دارند بدانند خودرویی که قرار است جان آنها را به آن بسپارند، چگونه آزمایش شده و تا چه اندازه قابل اعتماد است.
تدوین چارچوبی برای آینده حملونقل
پیترز توضیح میدهد که به همین دلیل، او و همکارانش سالهاست روی تدوین چارچوب قانونی خودروهای خودران کار میکنند. هدف این قوانین آن نیست که مسیر توسعه فناوری را محدود کنند، بلکه میخواهند شرایطی ایجاد شود که شرکتها بتوانند محصولات خود را با اطمینان بیشتری توسعه دهند و در عین حال، استانداردهای ایمنی نیز بهطور کامل رعایت شود.
او میگوید در مرحله فعلی، خودروهای خودران هنوز به دادههای بیشتری نیاز دارند. هرچه این خودروها کیلومترهای بیشتری در شرایط واقعی رانندگی کنند، سامانههای هوشمند آنها نیز کاملتر خواهند شد. اما برای رسیدن به این مرحله، باید امکان آزمایش گستردهتر آنها در جادهها فراهم شود؛ موضوعی که بدون اصلاح قوانین موجود امکانپذیر نیست.
به اعتقاد او، قانونگذاران باید میان دو نیاز اساسی تعادل برقرار کنند. از یک سو نباید با مقررات قدیمی، مانع توسعه فناوری شوند و از سوی دیگر نباید بدون ایجاد استانداردهای ایمنی، اجازه ورود فناوریهای آزمایشنشده را به خیابانها بدهند. بنابراین، قانون باید هم نوآوری را تشویق کند و هم اعتماد عمومی را حفظ نماید.
فناوریای که میتواند جان دهها هزار نفر را نجات دهد
سناتور پیترز در پایان سخنان خود بار دیگر به آمار تلفات جادهای اشاره میکند. او میگوید هر روز بیش از صد نفر در جادههای آمریکا جان خود را از دست میدهند. به همین دلیل، جامعه نمیتواند نسبت به فناوریهای نجاتبخش بیتفاوت بماند. او خودروهای خودران را فقط یک محصول جدید نمیداند. از نگاه او، این فناوری میتواند یکی از بزرگترین دستاوردهای تاریخ ایمنی حملونقل را رقم بزند.
او تأکید میکند که خودروهای خودران فقط تعداد تصادفها را کاهش نمیدهند. این فناوری از عابران پیاده، دوچرخهسواران و موتورسواران نیز بهتر محافظت میکند. او میگوید بیشتر تصادفها به دلیل چند ثانیه غفلت انسان رخ میدهند. اما سامانههای هوشمند چنین خطاهایی را تکرار نمیکنند. به همین دلیل، او امیدوار است کنگره هرچه زودتر قوانین لازم را تصویب کند. در این صورت، خودروسازان با اطمینان بیشتری این فناوری را توسعه میدهند و به بازار عرضه میکنند.
جکی روزن نیز این بخش را جمعبندی میکند. او به فناوریهای حاضر در نمایشگاه CES اشاره میکند. روزن میگوید صنعت خودرو امروز بیش از هر زمان دیگری به صنعت فناوری نزدیک شده است. خودروهای جدید دیگر فقط ابزار جابهجایی نیستند. آنها از هوش مصنوعی، حسگرهای پیشرفته، نیمههادیها و نرمافزارهای هوشمند بهره میبرند. او تأکید میکند قانونگذاران نیز باید همگام با این تحول حرکت کنند. آنها باید قوانینی تدوین کنند که از نوآوری حمایت کند و ایمنی عمومی را نیز افزایش دهد. خودروهای آینده تنها وسیلهای برای جابهجایی نخواهند بود، بلکه مجموعهای از هوش مصنوعی، حسگرها، نیمههادیها، نرمافزار و ارتباطات پیشرفته خواهند بود. از نگاه او، وظیفه قانونگذاران این است که همگام با این تحول حرکت کنند تا قوانین نیز به اندازه فناوری، آیندهنگر و کارآمد باشند.
همکاری میان سیاستگذاران و نوآوران؛ ضرورتی برای آینده فناوری
این بخش نیز چند جمله بلند و چند ساختار مجهول دارد؛ مانند «باقی ماندهاند»، «نوشته میشوند»، «تبدیل شده است»، «مطرحشده»، «سرمایهگذاری شود»، «به واقعیت تبدیل شدند». نسخه زیر با رعایت هر دو اصل بازنویسی شده است.
با نزدیک شدن به پایان نشست، جکی روزن به زمان باقیمانده اشاره میکند. او میگوید هنوز موضوعهای مهم دیگری برای گفتوگو وجود دارند. امنیت سایبری، پهپادها و فناوریهای نوظهور از جمله این موضوعها هستند. او با لبخند میگوید باید این بحثها را به نشست سال آینده موکول کنند. سپس از حاضران میخواهد گفتوگوها را به نمایشگاه CES محدود نکنند. او از شرکتهای فناوری، پژوهشگران و نوآوران میخواهد در طول سال با اعضای کنگره و کمیتههای تخصصی سنا ارتباط داشته باشند. به باور او، سیاستگذاران زمانی قانونهای بهتری تدوین میکنند که صنعت را از نزدیک بشناسند.
او سپس از بن ری لوهان و گری پیترز برای حضور در این نشست تشکر میکند. او یادآوری میکند که این دو سناتور بارها در چنین نشستهایی شرکت کردهاند. روزن میگوید حضور مداوم قانونگذاران در CES اهمیت زیادی دارد. به باور او، فناوری دیگر یک موضوع حاشیهای نیست. فناوری امروز یکی از مهمترین حوزههای سیاستگذاری عمومی به شمار میآید. او تأکید میکند تصمیمهای امروز، مسیر اقتصاد، امنیت، آموزش، سلامت و زندگی مردم را در سالهای آینده مشخص میکنند.
سرمایهگذاری بر نوآوری و نیروی انسانی
روزن در ادامه مهمترین موضوعهای این نشست را مرور میکند. او میگوید آمریکا برای حفظ جایگاه خود در رقابت جهانی باید به سرمایهگذاری در نوآوری ادامه دهد. این سرمایهگذاری باید از پژوهشهای علمی حمایت کند. دولت باید زیرساختهای ارتباطی، هوش مصنوعی، امنیت سایبری، زیستفناوری و فناوریهای صنعت خودرو را نیز توسعه دهد. او تأکید میکند توسعه نیروی انسانی نیز به همان اندازه اهمیت دارد. هیچ فناوری بدون حضور متخصصان، مهندسان، پژوهشگران و برنامهنویسان به موفقیت نمیرسد.
او از حاضران میخواهد به گذشته فکر کنند. سپس از آنها میپرسد آیا چند سال پیش چنین نمایشگاهی را تصور میکردند؟ او میگوید بسیاری از فناوریهای امروز، زمانی فقط ایدههایی جسورانه بودند. پژوهشگران، شرکتها و دولتها با سرمایهگذاری بلندمدت این ایدهها را به محصول تبدیل کردند. روزن تأکید میکند تصمیمهای امروز نیز فناوریهای سالهای آینده را شکل خواهند داد. بنابراین، تصمیمهایی که امروز گرفته میشوند، فناوریهایی را شکل خواهند داد که نسلهای آینده از آنها استفاده خواهند کرد.
جمع بندی
در پایان نشست، جکی روزن از دو همکار خود میخواهد هر کدام در چند جمله، پیام پایانی خود را برای شرکتکنندگان بیان کنند.
بن ری لوهان خطاب به فعالان صنعت فناوری میگوید: «از همه شما تشکر میکنم. کاری که انجام میدهید، جهان را به جای بهتری تبدیل میکند. حضور در CES برای من افتخار بزرگی است. هر سال که به این نمایشگاه میآیم، شاهد ایدههای تازهتر و نوآوریهای بیشتری هستم. امیدوارم این رویداد هر سال بزرگتر شود و افراد بیشتری از سراسر جهان در آن حضور پیدا کنند، زیرا آنچه اینجا میبینیم، آینده فناوری را میسازد. به نوآوری ادامه دهید و همچنان وضع موجود را به چالش بکشید.»
پس از او، گری پیترز نیز سخنان خود را با قدردانی از برگزارکنندگان آغاز میکند و میگوید: «این همان چیزی است که آمریکا را به کشوری منحصربهفرد تبدیل کرده است. ما نوآور هستیم، خلاق هستیم و تلاش میکنیم بهترین استعدادها را از سراسر جهان گرد هم بیاوریم تا ایدههای جدید خلق کنند. اما هدف نهایی همه این تلاشها، تنها ساخت یک محصول یا یک فناوری جدید نیست؛ هدف اصلی، بهتر کردن زندگی انسانهاست. هر یک از شما که در این نمایشگاه حضور دارید، بخشی از این مأموریت هستید و از شما بابت این تلاش صمیمانه تشکر میکنم.»
در پایان، جکی روزن نیز ضمن تشکر از حاضران، برگزارکنندگان نمایشگاه و همکارانش، ابراز امیدواری میکند که این گفتوگوها در سالهای آینده نیز ادامه پیدا کند. او تأکید میکند که آینده فناوری تنها در آزمایشگاهها یا شرکتهای بزرگ شکل نمیگیرد؛ بلکه نتیجه همکاری نزدیک میان نوآوران، دانشگاهها، صنعت و قانونگذاران است. هرچه این ارتباط عمیقتر و مستمرتر باشد، احتمال آنکه فناوری در خدمت رفاه، امنیت و پیشرفت جامعه قرار گیرد، بیشتر خواهد شد.
